Verhalen van bewoners uit de Oosterparkbuurt

In juni 2007 verhuisde ik naar mijn huis in de Derde Oosterparkstraat. Het huis was uitgewoond, alle voorzieningen waren eruit gehaald, het kostte een paar dagen om het op te knappen. Toch voelde het altijd als thuis, dat komt ook omdat we ons samen – de huurders en de Kraakgroep Oosterparkbuurt – inzetten tegen de afbraak van de sociale woningen in de Oosterparkbuurt.

In augustus 2007 werd ’t Blijvertje geopend. Een woonkamer voor de buurt en vrijplaats voor de stad. Ik heb er een geweldige tijd gehad: druk in de weer met de campagne voor de buurt en ook simpelweg van het leven genieten en dingen delen met de andere vrijwilligers van ’t Blijvertje. Het was een onbetaalbare ervaring: politiek gezien, kritisch over alles wat normaal wordt gevonden, maar het was ook vrolijk en leuk. Het is moeilijk te geloven dat deze plek binnenkort ontruimd wordt. Maar ’t Blijvertje heeft zich genesteld in mensen en relaties die de ontruiming zullen overleven.

In vier jaar is de Oosterparkbuurt drastisch veranderd: huizen zijn afgebroken of gerenoveerd, mensen moesten verhuizen, de huren werden hoger, koopprijzen rezen de pan uit, nieuwe luxe winkels schoten als paddenstoelen uit de grond. Zodoende zien sommige huizen er nu beter uit en zijn er meer verschillende winkels, maar ik denk dat de buurt z’n charme verliest. De straten en huizen verliezen hun verhalen doordat de huurders moeten vertrekken. Met elk huis dat wordt afgebroken ontstaat er een sociaal en fysiek gat in de straat, zoals gaat gebeuren als ’t Blijvertje wordt ontruimd. Wat overblijft heeft niets met Amsterdam te maken maar zal zijn zoals alle plekken op aarde waar stadsvernieuwing op deze manier wordt ingezet: het verliest zijn karakter, mensen en verhalen.”

Download de posters met verhalen van bewoners uit de Oosterparkbuurt

Beluister de toespraak van Heleen uit de Vrolikstraat tijdens de demo