Je kon het er bond maken

Je kon het er bond maken

“Ik heb 21 jaar met veel plezier in de Vrolikstraat gewoond. Toen ik er kwam wonen was er veel vrijheid in de straat, feestjes, relaties met buurmannen, gezelligheid en veel contact tussen de buren. Je kon het er bont maken. Op zaterdag was het klusdag, dan lagen de mannen onder hun auto’s om eraan te sleutelen en stonden de vrouwen de ramen te lappen. Men was veel op straat, het was echt gezellig.

Zo’n tien jaar geleden begon de vertrutting. De overheid begon zich te bemoeien met de inrichting van de straat. Mooi aangelegde geveltuintjes werden door de milieudienst afgebroken. Alles werd georganiseerd, dit ging ten koste van de creativiteit en de vrijheid van de bewoners.

In 2001 kwamen de eerste berichten dat het blok waarin ik woonde zou worden afgebroken. Zo’n 300 mensen verzamelden zich in het buurtcentrum voor de informatieavond. Het was slecht geregeld, mensen konden hun zegje niet doen. Hierna heerste er chaos, mensen waren boos. Corporaties stellen dat ‘men nu iets anders wil’ waar ze mee bedoelen dat mensen hun buurt worden uitgejaagd en mooie oude gevels worden afgebroken. Ik heb me met buren verenigd en me verzet, uiteindelijk heb ik 7 jaar in onzekerheid gezeten en dit alles heeft me veel energie gekost.

In 2010 ben ik naar een wisselwoning verhuisd. Mijn oude huis is afgebroken. In mijn wisselwoning heb ik echt een klote tijd gehad. Dit was allemaal niet nodig geweest, op de plek waar mijn huis stond is nog steeds niets gebouwd, er ligt nu al zeker 8 maanden een gat. Dat doet pijn. Op de foto’s hierboven staan mijn oude huis en de situatie zoals die nu is. Gelukkig woon ik nu weer in de buurt. Ik ben heel blij met mijn nieuwe huis, maar had toch liever in de Vrolikstraat blijven wonen. Ik was zeer gehecht aan mijn buren, maar ik kon niet terug, de nieuwbouw is veel te duur.”